Macroscopisch beeld:

In de thorax was er een sterke dilatatie van de slokdarm zichtbaar (foto 1).

Ter hoogte van deze dilatatie was de slokdarmmucosa gestuwd (foto 2). Er was nergens een vernauwing (stenose) van het slokdarmlumen aanwezig, passage van voedsel was dus mogelijk.

Beschrijving:

In dit geval was de mega-oesophagus, of dilatatie van de slokdarm, gezien de jonge leeftijd van de hond, vermoedelijk aangeboren. Kenmerkend is er zowel een abnormale dilatatie van de slokdarm als onvoldoende peristaltiek.

Deze aandoening zou meer voorkomen bij sommige hondenrassen zoals Duitse Herder, Labrador, Duitse Dog, Newfoundland, Labrador, Shar-Pei en Ierse setter. Mannelijke Duitse Herder pups zijn bijna dubbel zo gevoelig als vrouwelijke pups. Heel af en toe wordt de aandoening ook beschreven bij de kat.

Verschillende onderliggende oorzaken kunnen aanleiding geven tot een mega-oesophagus: (neuro)musculopathieën, veranderingen in het centrale zenuwstelsel, obstructie of ontsteking van de slokdarm, endocriene aandoeningen of de inwerking van een toxine. In sommige gevallen wordt de oorzaak niet achterhaald en spreekt men van een idiopathische vorm.

Regurgitatie is het meest voorkomende klinische teken van mega-oesophagus. De aandoening kan ook leiden tot slikproblemen, braken of verslikken en er is een sterk verhoogd risico op aspiratiepneumonie.

Deze dieren kunnen een groeiachterstand ontwikkelen doordat er veel nutriënten verloren gaan tijdens het regurgiteren waardoor deze de maag niet kunnen bereiken. Behandeling is gericht op voedingsmanagement, niet op genezing, onder meer door het voeren van kleine porties, vanuit een verhoogde positie, en aangepaste voeding.

Foto 1: Dilatatie van de slokdarm (gele pijl).

Figuur 2: Overzicht van de maag (ster), longen (driehoek) en slokdarm, waarbij de dilatatie werd ingesneden op de tweede foto.

Auteurs: Annelies Vandekerckhove, Nermin Caliskan en Emily Rolly