Letsels bij autopsie:

De getroffen dieren hadden dikwijls oedeem ter hoogte van de longen en een toegenomen hoeveelheid helder vocht in de thorax.

Het meest opvallende letsel was echter de ontsteking van de hartspier, die zich uitte door de aanwezigheid van multipele, verspreide, geelwitte, veelal lancetvormige haarden ter hoogte van de hartspier.

Foto: Myocarditis ten gevolge van EMCV-infectie: verspreide geelwitte haarden ter hoogte van de hartspier.

Diagnose:

De diagnose wordt voornamelijk gesteld door de combinatie van autopsie en histologie en de typische letsels die hierbij gezien worden. Histologisch zien we uitgebreide necrose van de hartspiercellen en infiltratie van mononucleaire ontstekingscellen in het myocard. Soms treedt er ook mineralisatie op. De diagnose kan worden bevestigd met behulp van een PCR-test.

Klinische symptomen:

Meestal is er bij jonge dieren sprake van acute sterfte, dit ten gevolge van acuut hartfalen. Ook bij subklinische infecties kan cardiovasculaire insufficiëntie uiteindelijk leiden tot plotse sterfte. Er kunnen voorafgaand eveneens symptomen zijn zoals verminderde eetlust en lethargie, of neurologische symptomen zoals tremoren, ataxie en convulsies als gevolg van encefalitis. Bij zeugen kan een infectie met EMCV leiden tot abortus en het werpen van doodgeboren of gemummificeerde foetussen.

Transmissie en preventie:

De primaire vectoren voor EMCV zijn knaagdieren, die het virus verspreiden naar landbouwdieren, in het bijzonder varkens, via contact met besmette excreties. Horizontale transmissie tussen varkens zou weinig voorkomen.

Implementatie van strikte bioveiligheidsmaatregelen om knaagdiercontact en besmettingsbronnen in de omgeving te minimaliseren zijn dan ook cruciaal in de preventie van EMCV.

Auteur: Annelies Vandekerckhove